Meeuwenpoep en Mercedessen

Ik heb al een tijdje niets meer geschreven over mijn ADHD. Is het dan al over? Haha nee dat natuurlijk niet…
Tijd voor een ADHupDate!

We stappen in de auto. Ik neem plaats achter het stuur. Ons uitzicht wordt belemmerd door drie grote cadeautjes van aardige meeuwen. En bedankt! Omdat ik onze auto toch al gebombardeerd heb tot tokkie mobiel met zijn spinnewebben rondom de spiegels, bosgrond van de vele wandelingen op de vloer en zo’n beetje modder op de hele auto, besluit ik dat deze drie meeuwenflatsen letterlijk de druppel zijn. Het moet er af!
Eigenlijk zijn we op weg naar mijn ouders om daar de kat gezelschap te houden nu ze op vakantie zijn. Maar kat wacht maar even. De nood is hoog. Die poep moet weg!
Ik rij wel even langs de pomp, daar hebben ze van die wissers in een emmertje vies water, dus daar lap ik die flatsen er zo mee af.
Pomp 1 bleek alleen een spons in een vies emmertje water te hebben staan. No way Jose. Dat is smerig. Dus op naar pomp twee.
Wat heeft dit in Henny Huismans naam te maken met ADHD hoor ik je zeggen. Nou ik wil even mijn hernieuwde engelengeduld demonstreren.
Manlief zag het niet meer zitten alle benzinepompen af te rijden op zoek naar een wisser op stok in vies emmertje water en begon zuchtend te informeren of we niet gewoon richting kat konden gaan.
En toen hoorde ik mijzelf de magische en nog nooit eerder door mijzelf uitgesproken woorden zeggen: ‘Wat doe je nou moeilijk, het is toch zo geen probleem, zo gebeurd!’
Manlief trok nog net niet aan de handrem om mij met grote ogen verbaasd aan te kijken, maar liet het aan de handrem trekken gedeelte achterwege en keek mij met grote ogen verbaasd aan.
Het geduld! Het vastberaden afmaken van een plan! Ongekend. Al heeft het met poep te maken.
Na ferm poepgewist te hebben bij de pomp met wisser op stok draaide ik de weg weer op alwaar een dikke Mercedes stond te treuzelen en de boel ophield. Mijn man greep mijn arm al vast om een flinke jengst op de door mij in dat soort situaties zo geliefde claxxon te voorkomen, maar hij greep in het luchtledige. Zonder een onvertogen woord minderde ik snelheid en wachtte tot de Mercedes besloten had toch rechts af te slaan en vervolgde in pure guru-achtige zenheid mijn weg.
Als de ogen van mijn man nog groter konden worden zouden ze eruit vallen en dat is vast niet zo’n fris gezicht dus ik ben blij dat dat niet kan (al heb ik dat weleens in reportage gezien meen ik, bij een of andere enge Indiër. En waarom komen mensen die op Quasimodo lijken, of extreem lenig, of harig zijn of gigantische gezwellen hebben altijd uit India en dat soort landen? En waarom rijden Chinezen altijd op kinderfietsen? Enfin ik dwaal weer af….)

‘Moest je daar niet op reageren??? Die kerel rijdt zo sloom en aarzelend!’ Ik had er niet eens 1 opgefokte gedachte bij. En dat viel mij pas op toen mijn man mij hier attent op maakte. Dit zijn zo van die gebeurtenissen die hoewel ze slechts over poep en Mercedessen gaan wel illustreren hoe de impulsen en de focus onder invloed van de Ritalin en een flinke snelcursus zelfkennis sinds de diagnose wel degelijk zijn verbeterd.
Ohja en ik gooi er zomaar even dit blogje uit van wel 611 woorden!
Nog elke week werk ik aan mijn gebruiksaanwijzing, maar die wordt steeds duidelijker.

En dat is fijn, voor mij, mijn man, mijn omgeving, meeuwen en twijfelende mannen in Mercedessen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *