ADHD in het OV (hodeladijee)

Om half een moet ik weg, dus nog alle tijd voor een blogrondje denk ik bij mijzelf.
Ik moet met de trein naar Utrecht voor een informatiebijeenkomst van vluchtelingenwerk Nederland.
Van 14:00 tot 16:30 uur, dat is 2,5 uur pure concentratie gevraagd. Medicatie nemen, check, alles onder controle……
Tot onze kat met een vermoedelijke blaasontsteking om 12 uur beslist dat het tijd is dat ik zijn plasje maar eens ga opvangen.
Deze moet a.s.a.p. naar de dierenarts gebracht worden. No problemo, dan ga ik iets eerder weg en dump het plasje en fiets ik daarna naar het station.
Ergens in mijn achterhoofd klopt het ADHD monster zachtjes tegen mijn hersenpan. Eh, knock knock dat betekent stress, onverwachts inspelen op de situatie! Het is de medicatie die mij rustig houdt. Alle tijd toch?
Het is immers 10 over 12 en half 1 hoef ik pas weg.
Tot het realiteitsbesef genadeloos toeslaat. Nee muts! Half 1 vertrekt de trein!
Wat volgt is een knap staaltje marathontraining. Ik verzamel de pies, als het ware voor een dopingcontrole, grijp mijn tas, de laatste benodigdheden en spring op de fiets.
Om 12:16 uur kom ik aan bij de dierenarts en daar is het áltijd ADHD onvriendelijk.
Alles gaat supertraag en het is er altijd druk.
Om 12:21 sprint ik de tent uit en race op mijn fiets naar het station. Ik koop een eenmalige OV kaart, betaal een euro toeslag voor dit papiertje en ren het perron op. 12:28 uur. Knap staaltje sportiviteit en dat zonder sportschoolabonnement. Even voel ik mij onoverwinnelijk.

ADHD superpowerrrrrrrr!!

Tot ik piepjes van beneden hoor komen… Shit!! Ik moet nog inchecken.
Dus het OV vervloekend ren ik de trap weer af. En weer op en heb het idee dat het hele perron om mij moet lachen. Haha OV noob!
Een NS mevrouw roept vervolgens omdat de sprinter die ik op de terugweg wilde nemen niet rijdt. Zucht, dat kan er ook nog wel bij. Gelukkig komt de trein die mij nu naar Utrecht zal brengen wel op tijd.
Ik plof neer in een gelukkig rustige coupé, zet een muziekje op mijn hoofd en probeer te ontspannen terwijl ik het zweet van mijn voorhoofd veeg.
Nog 4 uur tot het volgende treindrama.
Gelukkig gebruikte ik de treinreis nuttig om dit avontuur om te zetten in leesvoer.
In het OV voel ik mij op en top een rasechte ADHD’er. Het leven van een ADHD’er gaat niet over sporen.

10 gedachten over “ADHD in het OV (hodeladijee)

  1. Ik haat treinen. Dat precies op tijd er zijn om dan te vertrekken. Al die stress ervoor. Niks voor mij. Ik neem liever de auto. Zelfs als dat betekent dat ik twee uur in de file moet staan.

  2. Geweldig geschreven! Ik vind het openbaar vervoer zoiezo 1 groot drama en de ns 1 grote aanfluiting, vind het een wonder als er een keer een trein op tijd vertrekt 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *