ADHD brein

Sinds mijn ADHD diagnose in april is alles in een sneltreinvaart gegaan. Maar dat hoort toch bij ADHD hoor ik jullie denken?
Klopt, maar als het zelfs voor iemand met ADHD te snel gaat gaat het best wel euh ja heel snel dus…
Ik heb de introductiecursus al achter de kiezen waarin ik werd geïntroduceerd aan ADHD en een stel rustige mensen met ADHD.
(*ziet jullie wenkbrauw oprekken…..)
Enfin, het bleek een rustig clubje en ik leerde wat ins en outs over mijn ADHD brain. Leerde een leuke medecursiste kennen en besloot contact te houden. We appen er gezellig op los.
Ondertussen kwam ik nog bij een warrige psychiater (zijn die altijd warrig??) en kwam ik iedere week netjes bij mijn ADHD coach (lees psycholoog, maar omdat wij ADHD-ers best optimistisch en oke zijn en niet mega psychisch noemt een psycholoog zich opeens coach, dus tja, dan weet je dat.)
Ik begon thuis met weekschema’s, Ritalin, to do lijstjes, huishoudschema’s, lichtte vrienden en familie in, had een paar weken last van bijwerkingen van de Ritalin en ben inmiddels aan het twee de clubje begonnen.
De ADHD vaardighedentraining. Wat oude bekende gezichten van de vorige cusrus, inclusief mijn nieuwe app-vriendin en een paar mensen die elkaar kennen van hun vorige cursus. En dit is wel even andere koek, drie vrouwelijke Jochem Myjers heb ik in de groep, jawel mensen.
En dat leidt af mensen! Ik word er super nerveus van, van hun drukke gepraat en onophoudelijke geritsel in tassen door het gegraai naar pennen en papieren die ze niet kunnen vinden en allang hadden moeten pakken, of dat ze halverwege de cursus na een uur alsnog komen aankakken want waren het vergeten, waren in coma door Melatonine tabletten of bedenk wat.
En dan de ADD mensen, dus de niet hyperactieve types waar je nooit helemaal tot door lijkt te dringen. Zelfs die worden een beetje druk van onze Jochem Myjers. Ondertussen treedt er een kortsluiting op in mijn hoofd, wat doe ik hier? Help? Lange termijn doelen verzinnen, hoe dan?
Ik weet al niet eens wat ik vanavond ga eten?
Ik krijg de slappe lach als de ‘coach’ gefuckt en zichtbaar geïrriteerd een monoloog staat te houden over het onderwerp agenda.
(‘Al die ADHD-ers die mijn kostbare tijd verdoen door niet of te laat op te komen draven op onze persoonlijke coachingsgesprekken’ zie je haar gewoon denken.) En we denken allemaal dat we stuctuur en orde zo goed kunnen aanbrengen, we onthouden het allemaal wel. Maar eigenlijk zijn we super chaoten die die structuur en orde van buiten af nodig hebben.
En terwijl ik met een pen in mijn hand zit te spelen, kijk ik de groep rond. Naar allemaal mensen die ook met hun pen zitten te spelen, te wriemelen en ook allemaal dat gat in de muur hebben gezien, die krummels op de vloerbedekking, de coach een schooljuf vinden, mekaar blikken van compassie geven, lachen als je begrijpt wat de ander bedoeld, de pluisjes van buiten door de ruimte zien vliegen, de temperatuur op de thermostaat hebben afgelezen en ik bedenk me dat het toch wel fijn is, dat ik niet de enige ben met een ADHD brein.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *